สัญญากับตัวเองครั้งที่เท่าไหร่แล้วก้ไม่รู้
แล้วก้เป็นอีกครั้งที่ผิดสัญญา

เราสัญญากับตัวเองว่า
มาค่ายนี้เราจะไม่ให้ใจกับทุกๆอย่าง

เพราะความ "จำใจ" ทำ

แต่สุดท้ายวันอำลา
เราอดคิดไม่ได้
ถ้าปีหน้าไม่มีค่ายหล่ะ

ครอบครัวเราจะไม่ได้รวมกัน
ไม่ได้มาดูแลสมาชิกใหม่ด้วยกันอีก

แค่เป็นโยคในเพลงวันอำลา

"ร่วมกันสำคัญวันร่ำลา"

น้ำตาเราร่วงเลย

รักหว่ะ
ไม่ไหวแล้ว
อยากกลับมาทำค่ายอีก
มาหาครอบครัวนี้อีก
ไม่สัญญาว่าจะทำค่ายต่อไปได้
แต่สัญญาว่าจะกลับไป
แน่นอน,,*

ขอบคุณหยา ไก่ น้องแก้ว
ที่กุมมือเราตลอด
รักค่ายสิบสี่
รักพี่ๆรักน้องๆ

ยินดีต้อนรับเข้าสู่ครอบครัวรังสรรค์ไทยนะค่ายสิบเจ็ด
:)้

เรากำลังคิดจะถอนตัวจากบางสิ่งบางอย่าง
ที่ดูดกินพลังชีวิตเรา

ตอนนี้เราเหมือนเดินทางผิด
มัันดูดเราไปจากสิ่งที่เราอยากทำ

สิ่งที่เรา
คิดว่าเรา "เคย" รักมันมาก
แต่ตอนนี้เหลือเพียง
"หน้าที่" เพราะเราเป็นพี่
คำว่า "พี่" มันค้ำคอเรา

เราอิ่มตัวกับมันแล้ว
เราจะไม่ทำมันอีก
เราจะไม่เอาคำว่า "พี่" มาค้ำคอตัวเอง

ต่อไป
เราจะใช้
"ตัวเราเอง"
เป็นสิ่งกำหนดชีวิตเรา

ไม่ใช่
"คนแบบนั้น"


ทำให้เสียความรู้สึก
ทำให้รู้สึกว่าเสียเวลา
ร้องไห้ไปเท่าไหร่แล้วก้ไม่รู้
"เกลียด"

ความกล้าไม่ได้ทำให้ความกลัวหายไป
แต่จะบอกว่า....
จะทำยังไงเวลาที่กลัว





ขอความกล้าให้เราหน่อยเหอะ
:(